நிழல்வழி பூத்த நித்திலமே...!

பொன்மஞ்சள் சாயும் பொழுதொன்றில் – நீ

புன்னகை பூத்துத் தோன்றினாய்!

மூன்று சக்கர வாகனத்தின் ஓரமாய் – உன்

முகவரி தேடி நின்றேன்...!

​கலைந்தும் கலையாத கூந்தலின் பின்னலில் – ஓர்

கவிதை வரிகள் வளைந்து கிடக்கு!

காதுக் கம்மலில் ஒளிசிதற – உன்

கண்ணிமை சொல்லும் கதை என்னவோ...?

​கைநிறைய அணிந்த வளையல்கள் – உன்

கனிவான பேச்சின் இசையை மீட்டும்!

கையில் ஏந்திய இளஞ்சிவப்பு மலர்கள் – உன்

கன்னத்தின் நிறத்தை இரவல் கேட்குமோ...?

​காலத்தின் சலனங்கள் இன்றி – நீ

கனவாய் வந்து நின்றாய்!

வாடகை ஊர்தியின் வாசலில் – நீ

வசந்தத்தின் கதவைத் திறந்தாய்...!

​எந்தத் தெருவின் திருப்பத்தில் – நீ

மறைந்து போகப் போகிறாயோ?

கையில் உள்ள காகிதத்தில் – என்

கனவைச் சேர்த்துத் தந்துவிடு.. !

​தூரத்தில் தெரியும் மங்கலான மனிதர்கள் – உன்னை

தவிர்த்துப் போவது ஏனோ?

காலம் உன்னை மட்டும் நிறுத்தி வைத்து – என்

கவிதையை எழுதச் சொன்னதோ...?

​புன்னகை பூத்த முகத்தோடு – நீ

புறப்பட்டுச் செல்லும் வரை,

என் விழிகள் இமைக்க மறக்கும் – ஒரு

நித்தியக் காவியமாய் நீ...!