அன்பினை ஈயாது அகந்தை ஒழித்திடுவாய்
முன்புநீ செய்த முழுவினை - துன்பு
அலைக்கழிக்கும் ஆசை எனும் அந்தோ! துயரம்
வலைக்கழிக்கும் வாழ்வினுள் வாழ்.
வாழ்வினில் உயிரெனவே வந்தடைந்தேன் ஈகை
ஆழப் புதைத்த அகந்தை - ஊழின்
இயல்பினை நீஇங்கு எய்திடவே ஆசை
இயல்பது தானும் இயல்.
இயல்பு இனிமையாய் ஏற்றிடவே ஈகை
நயமிக்க உண்மை நவில - வியனுலகில்
ஊக்கமுடன் ஊர்ந்துவரும் ஊழ்வினைக்கும் ஏக்கம்
நோக்கமில் லாமல் நொறுங்கு.
நொறுங்குதல் நீங்கி நுணுகியதே ஈகை
ஈசனைப் போற்றி இருக்கும் - விமலன்
ஏட்டினில் ஏற்றிடும் ஏக இறைவொளி
ஊட்டினை நீங்கி ஒளிர்.
ஒளிர்உண்மை ஒன்றே உனக்கு உவகையாம்
குளிர்மனம் ஊறிவரும் கோல - வெளிச்சத்தில்
எண்ணமதை எந்நாளும் ஏற்றிடவே ஐயம்
எண்ணம தாகி எழு.
எழுந்து வருவாய் எழிலார்ந்த நெஞ்சே
ஊழின் வலிமையை ஓர்ந்து - தழுவி
ஐம்புலனை ஐக்கியமாய் ஆக்கிடும் ஏக்கம்
ஐம்புலன் நீங்கி அமை.
அமைதி தனைஏற்று எந்நாளு மேத்த
எமையாளும் உண்மை இதமாய் - சமையமாய்
ஏற்பதுவே ஏக்கம் இயல்பெனும் ஓடி
ஏற்பது நீயே இயல்.
இயல்பாய் எனைஈர்க்கும் ஏக்கம் தனை ஏற்றி
இயல்பாய் இயம்பும் இதயம் - பயமிலா
ஒற்றென ஒன்றாகி ஓயாது ஓடும்
ஒற்றைச் சுடராய் ஒளிர்.
ஒளிரும் ஐம்புலன் ஒட்டிநின்று ஆவி
களிப்பார் கவலை கழிக்க - வினையே
ஐயமற வீழ்ந்து அகன்றேனும் ஐந்தும்
ஐயமின்றி ஐயமே ஆகும்.
ஆகும் அரும்பொருள் ஒன்றாய் ஒழியாமல்
ஓகையாய் ஓடி ஒளிர - மாகதின்
ஓவியமாய் ஓயாமல் ஓங்கிடும் ஓசை
ஓவியமாய் ஒன்றாய் ஒளிர்.
ஒளிரும் மனதினில் ஓதும் உயர்மதி
ஓவாது ஒளிரும் ஒளி - தேவா
ஔவையாய் நல்அறிவு ஆவாய் அறிஞன்
ஔவையாய் நிற்க ஒளி.
ஒளிபெற ஔவை போல்ஓதி உணர்ந்து
ஒளிரும் மருந்தாய் நின்றேன் - தெளிவற்று
ஒண்மையாய் ஔவைதன் அன்பாய் அணைந்தேன்
ஔவை எனநான் அமர்.
