ஆரணங்கே அவளாக...!

காரார் குழலாள் கனிவாய் மொழியினிலே

சீரார் மனமும் திகைத்துமே – பேரொளியாய்த்

திங்கள் ஒளிரும் திருவா முகத்தினைக்

கங்குல் பொழுதிலும் காண்பேனோ? – மங்காத

வண்ணக் கனவாள் வளையல் குலுங்கிடவே

எண்ணக் கடலில் எனைத்தள்ளிக் – கண்ணாரத்

தேனார் மொழியால் தெவிட்டா உறவளித்து

வானா கதி தந்து வாழ்த்திடவே – ஆனாத

வெவ்வெரி வாடையாய் வீசும் தனிமையினில்

அவ்வரி வண்டாய் அலைந்துருகி – நெஞ்சாரக்

கள்ளமில் காதலைக் காத்துமே இன்புற்றாள்

உள்ளத்தின் உள்ளே உறைந்திருக்கும் பேரன்பே

தெள்ளமு தாகத் திகழ்ந்து.